Ta cisza jest najgłośniejszym wołaniem…
Grupa uczniów z naszej szkoły udała się do nazistowskiego obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, który znajduje się obok Wałbrzycha, by poznać historię ludzi, którzy byli tam więzieni, zmuszani do morderczej pracy i zabijani.
Obóz powstał w 1940 roku i działał do lutego 1945r. Powstał on przy kamieniołomach, w których więźniowie musieli dwanaście godzin dziennie pracować. Przez obóz macierzysty i jego filie, których było ponad sto, z czego dwie w Bolesławcu, przeszło ok. 125 tys. więźniów… ok. 40 tys. ludzi zostało tam zamordowanych.
O niewyobrażalnym trudzie, cierpieniach i odczłowieczeniu panującym w obozie świadczą wspomnienia więźniów z Auschwitz, który po kilku tygodniach pobytu w KL Gross-Rosen chcieli wracać do Oświęcimia na kolanach.
Chociaż większość obozu się nie zachowała i zostały po nim fundamenty, to szczególne miejsce pamięci o ofiarach wojny wciąż pełne jest bólu, smutku i cierpienia. Ciągle słychać tam niemy krzyk… bezprawnie sądzonych, wyzyskiwanych i mordowanych… Krzyk ludzi zastraszonych, których godność chciano zdeptać, a człowieczeństwo zamienić na numery…
Jednak więźniowie, którym zdawać by się mogło odebrano wszystko, starali się nie stracić wiary i nadziei. Na przekór wszystkiemu, pośród mroku zła, widzieli płomień wolności, co jeden z więźniów – Tadeusz Wyszomirski – wyraził słowami:
„Bliska przyszłość musi nam przynieść wolność,
która nad wszystko jest upragniona,
a z nią w parze pójdzie wesele i radość,
no i Ojczyzna nasza, tak drogo okupiona.”
Komentarze
